Welk type man dient voor reclame? Hoe gebeurt marketing naar mannen? Hoe reageert de kijker op het zien van naaktheid in reclame? Hoe denkt men in andere culturen over afbeelden van één man? Hoe denken Westerse mannen over afbeeldingen met meerdere mannen? Is ondergoed een moderne variant van het vijgenblad? Wanneer is voor welke doelgroep iets ‘naakt’? Willen vrouwen wel volledig naakte mannen zien of worden we meer geprikkeld door wat we niet zien? Hoe denken mannen over het utopische mannenlijf in reclame? Wanneer is een reclameman homoseksueel? Wanneer spreek je over erotiek? Waar ligt de grens met seks en pornografie? Hoe komen deze beelden tot bij ons? Wat willen ze vertellen?
Het beeld werd opgedeeld in drie ‘taferelen’ waar er telkens een andere relatievorm tussen de perceptie van de kijker en de handeling van de modellen tot stand komt. Het eindresultaat zijn drie beelden die door antropologen zou kunnen worden aangewend als didactisch materiaal voor een onderzoek naar de respons op mannelijk naakt in reclame. Op de beelden kijken de mannen in hun eigen onderbroek of bij elkaar in de onderbroek. Er worden suggesties gemaakt van navelstaarderij, puberaal infantiel seksueel gedrag en concurrentie- en competitiedrift. Mannen worden dus op hun mannelijkheid aangesproken. Of ze zich daartoe aangesproken voelen, is alweer een ander verhaal.
Er is lang nagedacht of er nu tekst bij het beeld hoort of niet. De tekst zou de kijker sturen in de richting van iets dat verkocht kan worden. Het woord zou het beeld en de kijker in een richting sturen. Met de beelden zet ik de kijker op een verkeerd spoor. Het eerste idee om ondergoed aan te prijzen werd vervangen door een idee om fetisj-afbeeldingen aan de binnenkant van het ondergoed te plaatsen, die mannen willen verzamelen. Een verzameling van spannend ondergoed dus.
Jongenszaken als stimulerende fetisj-afbeeldingen van auto’s of plaatjes van blote vrouwen, die de man stimulans geven worden gepresenteerd aan de binnenkant van het ondergoed, de persoonlijke ruimte die in contact staat met de animale drift van het bezit.
Merkidee is dat mannen een goed voorbeeld nodig hebben.
Het beeld werd opgedeeld in drie ‘taferelen’ waar er telkens een andere relatievorm tussen de perceptie van de kijker en de handeling van de modellen tot stand komt. Het eindresultaat zijn drie beelden die door antropologen zou kunnen worden aangewend als didactisch materiaal voor een onderzoek naar de respons op mannelijk naakt in reclame. Op de beelden kijken de mannen in hun eigen onderbroek of bij elkaar in de onderbroek. Er worden suggesties gemaakt van navelstaarderij, puberaal infantiel seksueel gedrag en concurrentie- en competitiedrift. Mannen worden dus op hun mannelijkheid aangesproken. Of ze zich daartoe aangesproken voelen, is alweer een ander verhaal.
Er is lang nagedacht of er nu tekst bij het beeld hoort of niet. De tekst zou de kijker sturen in de richting van iets dat verkocht kan worden. Het woord zou het beeld en de kijker in een richting sturen. Met de beelden zet ik de kijker op een verkeerd spoor. Het eerste idee om ondergoed aan te prijzen werd vervangen door een idee om fetisj-afbeeldingen aan de binnenkant van het ondergoed te plaatsen, die mannen willen verzamelen. Een verzameling van spannend ondergoed dus.
Jongenszaken als stimulerende fetisj-afbeeldingen van auto’s of plaatjes van blote vrouwen, die de man stimulans geven worden gepresenteerd aan de binnenkant van het ondergoed, de persoonlijke ruimte die in contact staat met de animale drift van het bezit.
Merkidee is dat mannen een goed voorbeeld nodig hebben.
Art-Direction: Olivier Robert Van Gierdeghom
Styling: Olivier Robert Van Gierdeghom www.olleke.be
Copywriter: Olivier Robert Van Gierdeghom
Fotografie: Joke Schaper www.jokingtrojan.com
Modellen: Bernio @ 77models, Nathan & Jeroen
Locatie: Groningen (NL), Presentatie St Lukas Eindejaarstentoonstelling Brussel (BE)
Visagie & haarstyling: Kiranchandra Kroegman www.visagie.nu
Merken: Aussiebum en Komono
